Uitdagingen
Bijdrage van raadslid Bas Romeijn
De uitdagingen in de raad
Het eerste kwartaal van 2025 ligt alweer achter ons. In de gemeenteraad
hebben we als ChristenUnie diverse dossiers behandeld die onze gemeente raken. Maar
het zijn vooral de uitdagingen die nog voor ons liggen, die ons als fractie diep raken.
Bezuinigingen raken de kern van gemeentelijke zorg
Het Rijk geeft de komende jaren structureel minder geld uit aan gemeenten en dat heeft grote gevolgen. Jeugdzorg en WMO – twee vitale voorzieningen – staan ernstig onder druk. Het doet pijn om te moeten constateren dat we als lokale overheid steeds minder mogelijkheden hebben, juist op de plekken waar de nood het hoogst is. Een slechte start in het leven tekent een jongere voor jaren. En de WMO is voor velen het vangnet dat ze nodig hebben om mee te blijven doen in de samenleving. De afbouw van deze ondersteuning raakt levens – het raakt mensen. Wij blijven ons als ChristenUnie met
hart en ziel inzetten om deze thema’s hoog op de agenda te houden.
Een meerjarenbegroting vol pijnlijke keuzes
De komende tijd buigt de gemeenteraad zich over een meerjarenbegroting. Dat wordt geen eenvoudige opgave. Er moeten moeilijke en pijnlijke keuzes gemaakt worden. En dat vraagt om wijsheid, nuchterheid én bewogenheid. Juist nu willen we koers houden, vanuit onze waarden: recht doen, omzien naar elkaar en rentmeesterschap.
Het ‘ravijnjaar’ 2026: een waarschuwing die we serieus nemen
We horen het steeds vaker: het ravijnjaar 2026 komt eraan. Dat is geen beeldspraak, maar een harde realiteit voor gemeenten in heel Nederland. De financiële tekorten nemen vanaf dat jaar structureel toe. We maken ons zorgen over de impact die dit zal hebben – op jongeren, ouderen, gezinnen, zorgvragers en mantelzorgers.
Eenzaamheid: een stille crisis die ons raakt
Een onderwerp dat ons als fractie persoonlijk raakt, is de groeiende eenzaamheid in onze samenleving. Onlangs deelde raadslid Robert de Heer uit Dordrecht hoe hij een begrafenis bijwoonde waar slechts drie mensen aanwezig waren. Zelf waren mijn vrouw en ik kort daarvoor ook bij een uitvaart. Er waren tien aanwezigen – en de helft daarvan bestond uit collega’s van mijn vrouw uit de thuiszorg. Dat doet iets met je. Iemand gaat heen, en bijna niemand is er om afscheid te nemen. Het is pijnlijk én confronterend. Eenzaamheid is niet alleen een probleem van steden of zorginstellingen – het speelt ook bij ons in Alblasserdam. Hoe kunnen we deze mensen eerder in beeld krijgen? Hoe zorgen we dat niemand ongezien verdwijnt? Als ChristenUnie geloven we dat ieder mens waardevol is – en niemand alleen hoort te staan. Dit is een opdracht aan ons allemaal: als partij, als kerk, als samenleving.
Oproep tot gebed en betrokkenheid
We vragen jullie, onze achterban, om met ons mee te blijven denken, bidden en werken. Voor wijsheid bij moeilijke besluiten. Voor verbinding, juist in deze tijd. Laten we als ChristenUnie zichtbaar blijven – in woord én daad.
